Çilekleri severken kendimi unutmuştum

Bu gün sizinle benim için çok önemli olduğunu düşündüğüm bir şey paylaşmak istiyorum. Hayat boyunca öyle ya da böyle bir şekilde büyüyor insan. Kimileri için dert olmayan şeyler kimilerinin uykularını kaçıracak cinsten sanki buzdan mağaralarına atılmış o denli büyük bir kar topu.. Evvela sevgi demek istiyorum belki insanların kullandıkları yahut kullanıldıkları türden bir sevgi değil. Şartsız,nedensiz,cünküsüz sevgi Seni seviyorum sen sevilmeye değersin Peki ya Bir şeye değer olmak tüm hataları,eksikleri, sınırları, güzellikleri, üzüntüleri ile onu kabul etmek değil midir? Evet Sevmek tüm ihtirasların lehine bütün diğerlerini bastırmak değil de bilakis sevilen şeyin içine tüm ihtiraslarımızı doldurmaya benziyor bence. Çünkü herkes sevdiğini kendi nazarıyla görür. Kerem in Aslısı herkese dağları deldirmez. Hem zaten o vakit ne Kerem olurdu ne de Aslı. Sevmek çok güzel bir duygu kelimelere sığmayacak kadar güzel. Uçmak gibi bir rüya içindeyim nereye gidiyorum bu yerlere nasıl geldim demek gibi Şükretmek demek Teşekkür ederim canım Allah'ım bana sevmeyi nasip ettiğin için. Peki ya Şimdi sevmeye nereden başlamalı sevmek öğrenilir mi? Bilmem ama ben sevmeyi bir fesleğene dokunurken öğrendim.Onu incitmeden ama hissettirmem gerektiğini bilerek ona sevgimi verdim. Sonra hep çiçekeleri sevmem gerektiğini öğrendim kuşları ,gökyüzünü, denizi ,çam ağaçlarını,dut ağaçlarını ve elmaları, kitapları, kedileri, kaktüsleri, mandalinaları en çokta çilekleri sevdim. Her şeyi sevdim de kendimi hep unutmuşum Kendime yürümeyi unutup bir de üstüne girilmez yazmışım kat kat duvar örmüşüm. Kırmak zor oldu ama biliyor musunuz kırdım onları ve sevdim En çokta kendimi sevmem gerektiğini öğrendim çünkü ben Rabbimin bir tecellisiyim Oturup dedim ki kendime Sen başkalarına katacak bir şeylerin olduğu sürece değersiz değilsin. Yaptığın herhangi bir şeyin insana olumlu bir tesiri oluyorsa değersiz değilsin. Şayet sevgini gösterebiliyorsan İnsanlara karşı ve ilk başta kendine karşı anlayış, dostluk, destek ve dayanışma gösteriyorsan ve bunlar senin için bir şey demek oluyorsa değersiz değilsin. Kendi fikirlerine, zekana saygın varsa değersiz değilsin. Başkaları da bana güveniyorsa bu bir artı ve sen değersiz değilsin bu çağda var olman bir fark oluşturuyorsa fazlasıyla değerlisin. Kendime geç kaldım diye çok üzülüyordum zira biliyorum geç kalınmışlığın bir ilacı yoktur.Ama geç kalmadım kendime Tam da vaktinde tuttum elimden Öğrendim ki tek başına zeka bir şey yapamaz. Eli bırakılmış avare bir çocuğa benzer Ve onu kucağına alıp besleyen onu idare eden anne gönül ve ruhmuş Duygumu beslersem şayet zekamıda beslerim aynı zamanda bunlar öyle iki öz kardesmişler ki son sözü hep birlikte söylerlermiş O zaman son sözü söyleyelim mi? İster ağla ister günde binkere kırıl Ruhunda yıldızların ışığı pırıl pırıl Rüyalarsa en gerçek hayatlardır Ve Silinir kaybolur yasım Şimdi diyorum ki Aslında tüm bu duyguları anlatmak için benim kelimem yok Lakin hayalimdeki dünyanın ilk tablosu yüzün...