Bir şey unuttum

Ses mi çiçek mi desem ışık mı renk mi desem sanki geçtiğim yolda bir şey unuttum

Dünyadan göçtüğüm gün ardımda bu mektup kalacak dedi adam.

Hayat bir yolculuk uzun ve kayalıkları çetin

İnsan yağmur sonrası açan gökkuşağı gibi adeta

Hüznü ile daha bir insan, coşkusu ile aydınlık bir pencere, acısı ile kızgın bir demir.

Sen hangi renktesin şimdi,hangi mevsimde kaldı yüreğin?

Ben en çok turuncuyu severim bir de portakalların çiçek açtığı mevsimi

Peki ya sen?

Duydum ki yargılanma korkusuyla arzularını gizli yaşıyorsun.

Hayır!

En sevdiğin mevsimde elinde en sevdiğin çiçeklerle git kapısına

Zira o çok bakıyor fakat hiç görmüyor.

Lakin sen de hiç etki yaratmıyorsun çünkü nedensiz söylüyorsun.

Bunlar sana küçük notlarım olsun.

Ben gideceğim şüphesiz ki sende gideceksin.

Ardımızda "Yaşamak umutla tazelenmektir."

Seslerini bırakalım.

Umutsuz ve sabırsız insanlara yün eğirir gibi sabır eğir kendine heybende diyelim.

Biliyorum ruhun yaraları öyle hemen kabuk tutmaz.

Nadiren olur bu.

Ama ilacımız merhamet

Unutma ki en önemlisi sevmek anlamak olmayı varsayar ve sevilmekte anlaşılmış olmayı.

Sen seni anlayana bir mucizesin.

Madem sevmek dedik aşk diyelim öyleyse

Evvela aşkın gözleri kör değildir.

Aşk yalnızca gözleri kapatır.

Bana şimdi diyeceksin ki hani hayatta her duygu vardı ve hayatta insan bir gökkuşağı değil miydi?

Neden durduk burada, neden mevsim akmıyor?

Dinle beni

Sana aşk diyeceğim

Aşk: Acısı Lezzetinden çok olan ağır bir imtihandır.

Hayatta insanoğlu hiç emek harcamıyor fakat çok şey bekliyor.

Sözüm ona bekleme

Çünkü sen başkasında kendini arıyorsun.

Önce kendini bul sonra O'nu

Unutma ki yanlış yerden hareket etmenin doğal sonucu yanlış bir sonuca varmaktır.

Sevgiyi ve aşkı kabul edebilmek

Evvela kendimizi saygıya değer bulmakla gelir, geliyormuş..