***Boyları erişirdi kumdan surlara Alçaldıkça merdiven dayadılar

Üçte kitledim hüznümü bu yokluk elimden kaçırıyor sevincimi. Ruhumu da kaçırıyor hem de buğday üreten sarı benizli kadından ve ellerinden..

Ben ki oysa sana hissetirmeden arıyorum seni. Sen yalancıktan hissetmiyorsun aldatmak pahasına dizlerimi. Her sabah artık eski sabahlarım değil.

Ayaklarıma dolanıyor öfkem, savruluyor ve doğruluyor mavi mineli dağ çiçekleri. Bir yanık kokusu ince ince yükleniyor. Yine de bir parça ışık hüzmesi namına kırdım şatomun aynalarını

Ve bir yolculuk yoğurdum derinlerden.

Mavinin kiymetini bilmek için bütün kötüleri hortlattım.

Baştan başa kapattım gökyüzünü.

Üç gün üç gece sürdü mavi ile siyahın savaşı

Kan revan içinde kaldı her yer

Kırmızı olmadı siyah kazanmadı

Duruldu alem ve maviye boyandı

Uyandı umitlerim evet uyandırdım onları

Dakikalarımı asrına eşitlemek için zamanı doladım saçlarıma

Boşuna

Bakmıyorsun hırpalanan çaresizliğime

Eksikliğin eyip büküyor beni

Gözlerinin yaşıyla çimenlensin feza diyorsun

Yaşamayı iğneliyorsun göğsüme

Deliklerinden acı sızıyor da bir ah demiyorsun

Peki öyleyse kollarımı boşaltıyorum ve gidiyorum iki adım öteye

sen uzaksın ben de çıkıyorum kaf dağına

ve yine sırf sendeki güzelliği hissedebilmek için..