İlk Not

İçime çektiğim hava değil,Gökyüzüdür

Bu çağ bana ait değil

Ben bu çağa sığamıyorum.

Sevdiğim insanları ve anılarımı alıp başka bir zamanda yaşamak isterdim.Biliyor musun? Bu vakitlere hiç gelmemiş olmak isterdim.Zaten ne ara büyüdüm ben.Üzerimden ısrarla atmak istemediğim çocukluğuma,olgunluk,fikirler,betonlar,yakalı takımlı insanlar ağır geliyor.Bu beni üzüyor.İnsanı insandan başka bir şey yoruyorsa haydi söyleyin.Yorulan dizler beş dakika oturmayla geçiyor da kırılan kalplerin onarılması vakit alıyor.Göğüs boşluğundaki acı bazen ömür boyu devam ediyor.Şimdi demeyin yahu bu kız da ne mutsuz. Oysa ben mutsuz değilim sadece kırgınım belki de yaralıyım.Büyümek acıdır.Büyümekte aslında bir yaradır.Dünya bir penceredir her bakan geldi ve geçti.Vakitler çok hızlı geçiyor.Tutamıyor engel olamıyoruz.Ondandır bir kenara astım hüzünlerimi.

Şimdi,derin bir iç çekip hamdolsuna sarılıyorum.Bu satırları yazarken ve sende bunları okurken her şeye en güzel şekilde yeniden başladığımı hatırlatmak istedim.Belki de gecenin bir vaktinde yüzünde tebessüme sebeb olmak istedim.Kimsin bilmiyorum lakin hatırıma gelip satırlarıma dökülüyorsun.Bilmiyorum lakin diyorum ki

Hala vaktimiz ve şansımız varken Dünyayı güzelleştirmek için Dünya da bana/bize ait sukun dolu köşeyi bulmak tutukusu bu.Unutma olur mu?